Marktmarxisme of Sheldrakes revenge?

Uit: Gooische vrouwen

Apple schoot door haar trendcurve en verschoof de aandacht van product naar marketing. Na een tweede 'dead on arrival' in korte tijd verzuchte ik enige tijd, ik wil geen Apple meer, ik wil een Peer! Ik wil de computer terug die voor mij werkt, niet voor de afzender.

Zouden er met mij, zo droomde ik, niet meer mensen zijn die dat willen?

En zo ja, waarom bundelen we onze vraag dan niet tot een interresante markt, aangevoerd door klantwensen, zonder verlies van waarde, zonder overproductie en met loyale klanten?

Het bestaat dus: een economie gedreven door marktmarxisme! Nog geen twee jaar later: productdevelopement by peers, of hoe je het ook wil noemen, zelfs op Geenstijl: productdevelopment by Fok. *frankwatching

Bijna geheel volgens het principe van de plots weer hippe Sheldrake, nu geholpen door de technologie, het web 2.0, de volgbaar en meetbaarheid alles wat gebeurd, de koppelbaarheid. En Sheldrake is terug, ook in de wetenschap, de complexiteitstheorie, de enorme groei van de filosofiefaculteiten, zelfs in de religie, waar het bhoedisme het snelst groeit *bakas

Nog geen twee jaar na mijn nooit gepubliceerde verzuchting vind ik hem overal, die Peer। Post waarin ik de wereld om een Peer verzuchte is de Peer alom aanwezig, als God. Peer in een prachtige sprookje verteld door Lost Boys, op schoot bij Linda en verdorie, nu zelfs in vergelijking met merkenruis.*molblog

(Overigens toch wel een eng idee dat die Amerikanen zich het recht toe-eigenen in onze computers, onze zielen onze verzuchtingen te kijken, althans zoiets meende ik onlangs te begrijpen, is onderdeel van de toekomstige Europese wetgeving, maar daarover later meer).

Is aandacht de nieuwe olie? From hunting to Farming (deel 2)

| View | Upload your own

De presentatie, zoals gegeven op 29 oktober ter gelegenheid van de bijeenkomst "Consumententrends 2008 is hier te vinden.

Web 2.0 opent de blackbox, of waarom marktonderzoek nooit meer hetzelfde zal zijn.

‘De marktonderzoeker zal moeten wennen aan tweerichtingsverkeer’, dit stelt Ray Poynter, director of Virtual Surveys, in Research World, een uitgave van de internationale marktonderzoeksorganisatie Esomar. (via marketingfacts.nl).

Best griezelig dat een gerenommeerd instituut als Esomar niet verder kijkt dan dit.

Zelf durf ik de stelling aan dat binnen 5 jaar valide voorspellingen gemaakt kunnen worden over de toekomstige ontwikkeling van markten, opinies en al dies meer, zonder tussenkomst van enig marktonderzoek.

Dit kan op grond van een analyse van wie (autoriteit) wat (tags) waar (site profiel) zegt, in combinatie met de reacties van lezers (richting) en de snelheid waarmee de discussie zich verspreidt (kracht). Al deze factoren zijn nu al meetbaar en volgbaar.

Web 2.0 legt zo de blackbox van het denken open. Inventarisaties van postings vertellen wat leeft, de verworven autoriteit van de poster verschaft kennis over de waarde van de posting. De commentaren geven inzicht in de mate waarin de posting al dan niet wordt geaccepteerd. Daar dit allemaal keurig in doel en interessegroepen is verdeeld moet het niet al te ingewikkeld zijn een programma te ontwikkelen dat continue het web afstruint op zoek naar wat waar leeft, hoe zich dit verspreidt en wat de acceptatie is.

Buiten de marktonderzoek wereld loopt deze discussie al veel langer, blijkbaar is ze echter nog niet doorgedrongen tot de branche zelf. Opmerkelijk.

Zie ook:
De opkomst van ontvanger gestuurd onderzoek.
Wat betekent Web 2.0 voor marktonderzoek.

Nederland verliest monopolie op kansrijke burger

Een belangrijke groep Nederlanders voelt zich niet langer gebonden en er is weinig dat hen nog belemmert de emigratiedroom waar te maken. Globalisering, een nieuw perspectief op de economie en de socialsoftware revolutie maken dat rekening gehouden dient te worden met structurele verhuisbewegingen, ook binnen Nederland.

Deze conclusie trekt The Future Institute op grond van een studie naar de achtergrond van de huidige hype rond emigratie. De studie, tot stand gekomen in participatie met AM, FAME Groep, Orbis medisch en zorgconcern, Ontwikkelingsbedrijf Rotterdam en de Provincie Noord-Holland, leidde tot vier toekomstscenario’s en werd afgesloten met een analyse van de verschillende types die dromen over vertrek. Deze motivationele typologie werd ontwikkeld door The Smart Agent Company en berust op een telefonische enquête van MarketResponse onder 700 Nederlanders die weg zouden willen.

Zo’n 30% van de Nederlanders droomt over vertrek. Hiervan behoort 40% tot de Pioniers. Deze voorhoede keert zich af van de heersende mentaliteit en ervaart Nederland als te duur en te druk. Opvallend is dat van de dromers al 22 % te omschrijven is als Settler, dit ‘gewone gezin,’ verlangt vooral naar minder hectiek. Het volgen van familie en vrienden is in deze groep de op één na belangrijkste reden. Dit duidt op het volwassen worden van de trend. De Ontdekkers, een groep die 17% uitmaakt van het totaal aantal wensmigranten, vertrekken vanwege het beleefde gebrek aan ruimte. Nog eens 12% bestaat uit Ingravers. Deze groep droomt wel, maar is daarin behoudend en zien vooral veel belemmeringen. Op grond van de studie is te verwachten dat een deel van de dromers over emigratie wel zal overgaan tot verhuizen, maar de verlangde rust en ruimte bínnen de landsgrenzen zal zoeken.

Opvallend hoog is het vertrouwen dat de dromers hebben in het gebruik van internet. Ruim 50% gelooft dat het internet het verlies van contacten met vrienden en familie (de belangrijkste belemmering om de droom tot uitvoer te brengen) kan ondervangen.

Enkele kerncijfers van het onderzoek:
- Zo’n 30% van Nederland droomt van vertrek,
- Hiervan behoort zo’n 40% tot de Pioniers, voor wie de huidige mentaliteit de belangrijkste reden is voor vertrek,
- 22% behoort tot de Settlers, deze gezinnen noemen het volgen van familie en vrienden als een van de belangrijkste redenen om weg te willen,
- 17% behoort tot de Ontdekkers, deze door status, controle en erkenning gedreven groep zoekt ruimte,
- 12% Ingravers, blijven voornamelijk uit angst, maar verlangen sterk terug naar de eigen community,
- De Twijfelaars (9 %) blijven vooral vanwege de kinderen.

De resultaten van 40 jaar seksuele revolutie, deel 1.

Van "Goedemiddag mejuffrouw?"
naar "Potje geyle neuquesex dan maar?"

Vorig jaar viel ons de obscure eer te beurt genoemd te worden op GeenStijl.
De commentaren waren de gebruikelijke: vunzig en grof. Verwijderd dan ook maar.
Het gevoel dat achterbleef was dubbel.
De vunzige uitnodigingen tot intimiteiten -in 100% correcte GeenSpelling- kwamen uiteindelijk niet eens zo pervers over. Het leken bijna vriendelijke begroetingen, uitnodigingen tot een leuk gesprek.

'Neuquen dan maar, mevrouw Marseille?'

Dezelfde vreemde gewaarwording had ik bij een bezoek aan het virtuele Amsterdam in Second Life. Men beklimt en bespringt elkaar daar via het toestenbord als ware het een spelletje Mens Erger Je Niet.
Seks verworden tot een openingszin, een begroeting, meer niet.

De toekomstige waarde van de anonieme reactie

Er is een leuke rel gaande tussen Fransisco van Jole en Geenstijl. Een rel die ondertussen ook de Tweede Kamer heeft bereikt.

Wat is het geval?
In een serie van wederzijdse pesterijen heeft Geenstijl op horkerige wijze geweigerd deel te nemen aan een debat dat voorgezeten wordt door Van Jole. Dit gebeurde daags nadat Van Jole aandacht besteedde aan het teruglopen van het aantal lezers van het populaire weblog.

Het onderwerp van de rel is “anoniem reageren op weblogs”, waarover 2juli een debat plaatsvindt in de Unie in Rotterdam. "Laf" zegt het ene kamp, "Een gevaar voor de journalistiek" wordt zelfs geroepen. "Vrijheid van gedachten" stelt Geenstijl. De vele lezersreacties op de weigering logen er niet om. Naast de gebruikelijke schofferingen richting van Jole was vooral de kritiek op de lompheid en lafheid van de redactie van Geenstijl interessant.

Jammer genoeg wordt er opvallend weinig gesproken over de onderzoekswaarde van deze reacties. Reacties die zowel kwantitatief als kwalitatief meetbaar zijn en veel informatie bevatten over (wijzigingen in) de houding ten aanzien van markt en samenleving. Kwantitatief meetbaar is het aantal reacties, het aantal mensen dat de moeite neemt om iets te zeggen over een onderwerp. Kwalitatief analyseerbaar is de inhoud van de reacties. Uit allebei valt veel te leren. Ze geven een eerlijker beeld van de gevoelens die leven in de maatschappij dan vierjaarlijkse verkiezingen, eendimensionale referenda of overgeorganiseerde en voorgeprogrammeerde debatten.

Zo kreeg Van Joles vermeende ingezonden brief over de ruwheid van de Geenstijl in 2005 meer dan 700 reacties (zelfs op Geenstijl is dit veel) en waren opvallend veel reageerders het eens met de strekking van de brief.

Anders dan te discussiëren over de vraag of die anonieme reacties kwetsend en laf zijn (beide is vaak het geval) zou de discussie zich beter richten op de (toekomstige) waarde die het al dan niet anoniem reageren zou kunnen hebben.

Hopelijk is de langlopende heisa tussen de helden Van Jole en Geenstijl een ware hoax en bundelen beide innovatieven hun energie en ervaringen in een gezamenlijk verhaal over de waarde van betrokken lezer in de wereld van morgen.

De verdwijnen van Den Haag (deel 4)

Beeld: fragment uit de presentatie 'Triple Play in het huis van Thorbecke', voorjaar 2007. Ter gelegenheid van het lustrumcrongres van de Hartmans Studiekring.

In 1848 was het vast heel spannend om eens in de vier jaar te stemmen. We noemden het zelfs een revolutie! Men, de man althans, was gelijk en had evenveel recht op meepraten, ook al had men van het onderwerp geen kaas gegeten.

Ondertussen bouwen tieners wereldsteden, wedden wijze mannen met echt geld op mogelijke toekomsten en raakt de massa gewend aan het dagelijks meepraten over al dan niet belangwekkende issues.

Het is de vraag of de hedendaagse maatschappij, met goed opgeleide zelfverzekerde burgers die de touwtjes van het leven in eigen handen hebben, nog langer genoegen neemt met het huis van Torbecke.

Een prachtig monument, maar nog immer gestookt op houtkachels, zonder wifi of kabel, slechts bereikbaar via een doolhof waarin maar weinigen de weg kennen.

John Irving meets Douglas Coupland

Bron: NRC handelsblad, 5september 2006

"Geld is zeker nodig, bij haar vlucht bezat Kampusch nul euro."
"De noodzaak van inkomsten ten spijt, mijdt Kampusch de publiciteit."
"Een van de leden van het therapeutisch team (dat haar jaren psychotherapie in het vooruitzicht heeft gesteld) moest zijn patient op 28 augusutus 50 euro lenen."

Weet een mens zichzelf na 10 jaar eenzame opsluiting te redden,

blijkt de wereld paranoia en gestoord te zijn geworden.

Allereerst dient DNA te bewijzen dat jij het bent die dit heeft meegemaakt en vervolgens duikt er een team beunhazende hulpverleners met dollartekens in de ogen op je 'case'.
Uiteindelijk word je gemarginaliseerd tot een economische eenheid die rap de publiciteit dient te zoeken, om centen te verdienen met leedvermaak.

Welcome to Disneyworld 2006!

The network is everything

Beeld: Kevin Kelly tijdens The Next Web, Amsterdam, 7 juli 2006

"Dit is pas het begin van het begin"
zo betoogde Kevin Kelly vorige week vrijdag tijdens the Next Web.

Over deze conferentie zijn onder andere op MarketingFacts, Molblog en Frankwatching verslagen te vinden. Op grond van de vragen uit het publiek en de reacties achteraf denk ik dat het voor velen niet eenvoudig is de kern van Kelly's betoog te doorgronden.

Op de vraag of alles gratis zou moeten zijn antwoordde hij:
"Nee, het moet niet gratis, het zal vaker gratis zijn."

Dit is moeilijk te begrijpen vanuit de huidige op korte termijn gefixeerde tijdgeest, maar logisch vanuit het door Kelly geschetste perspectief:

Het Net als een alles overkoepelend systeem.

Iets allesomvattends, een persoon bijna. Een wereld in de wereld. Een wereld waarin het Net alles verbindt, waarop iedere individu kan intappen en aftappen. Hij beschreef eerder een wereld waarin schaarste vervangen is door het delen, ten bate van diezelfde wereld.
Dit perspectief is niet te doorgronden vanuit ons huidige op winstmaximalisatie gerichte idee van verdeling van middelen, maar meer dan logisch vanuit het door Kelly geschetste totale wereldbeeld, waarin het Net als een soort Big Sister waakt.

In dat Net kan er veel meer gratis zijn

omdat de kosten van innovatie en kennisverdeling bijna nihil zijn.

Redenen hiervoor zijn logisch:
-Binnen het netwerk worden dingen “waar niemand om vraagt" niet groter, simpelweg omdat niemand de moeite neemt om ze te verspreiden.
-Binnen het netwerk worden goede ideeën vanzelf groter en rijker omdat toevoegen een fluitje van een cent is, terwijl verspreiden nauwelijks energie vergt.

Binnen netwerken vindt een heel natuurlijk proces van groei plaats.

De kosten die gemaakt worden met het hiërarchisch sturen en controleren van processen, idee-ontwikkeling, bescherming van het eigendom van het idee, uitwerking van het idee, testen en voor veel geld op de markt brengen zijn immers allemaal overbodig.
De kosten die hiermee bespaard worden maken veel producten bijna gratis.

Kom maar op met dat begin van het begin.